У Духаўскім кругліку 15 лютага адбылося паседжанне народнага клуба гістарычнай рэканструкцыі “Варгенторн”.

Гістарычная рэканструкцыя (рэканструкцыя гістарычнага адзення, вайсковага ўзбраення і амуніцыі, прадметаў культуры і побыту  па музейных і археалагічных находках) – рэч складаная і сярэднестатыстычнаму розуму не заўсёды зразумелая. Дый сапраўды – які сэнс праседжваць дні за вытворчасцю зусім непатрэбных у рэальным жыцці рэчаў: клінкоў, кальчугаў дый даматканых спадніцаў. Як аказалася, сэнс ёсць. А ўдзельнікам клуба можна шмат у чым пазайздросціць.

Народны клуб гістарычнай рэканструкцыі “Варгенторн” (“варгенторн” са старажытнашведскага перакладаецца як “башня ваўкоў”) узнік у 2000 годзе. Асноўнымі сферамі яго дзейнасці з’яўляецца аднаўленне матэрыяльнай культуры насельніцтва Днепра-Дзвінскага рэгіёна ў перыяд ранняга Сярэднявечча: крывічаў, латгалаў і выхадцаў са Скандынавіі. Акрамя таго, клуб займаецца эксперыментальнай археалогіяй, рамёствамі Сярэднявечча, на яго базе дзейнічае адзіная ў Віцебску афіцыйная школа ірландскіх танцаў. Не так даўно клуб распачаў новы праект “Віцебская харугва”, мэта якога - навуковая рэканструкцыя матэрыяльнай культуры віцебскага апалчэння (шляхты і мяшчанаў) першай паловы XVII ст.

Асноўная дзейнасць клуба – паездкі на фестывалі. Менавіта да іх удзельнікі і рыхтуюцца доўгімі зімовымі вечарамі: ўласнаручна шыюць сабе адзенне, вырабляюць зброю. Непадрыхтаваным туды нельга, бо рознае можа здарыцца: пачынаючы ад жыцця ў намётах пры любым надвор’і і сканчваючы спаборніцтвамі па стральбе з лука, бугуртамі (у рэканструкцыі - бой, “сценка на сценку”) дый абароне крэпасці ад ворагаў. Нават у марскіх бітвах на ладдзях можна паўдзельнічаць. Ці згуляць у суворы жаночы футбол з мячом, які важыць не менш за 5 кг.

На сустрэчу з “Варгенторнам”, не гледзячы на мароз дый тое, што серада – працоўны дзень, завітала шмат аматараў гісторыі: заля была поўная. І я не думаю, што хтось з гасцей пашкадаваў, што прыйшоў: не часта прыходзіцца сутыкацца з людзьмі, для якіх іх захапленне стала неад’емнай часткай жыцця.

“Мы не барадатыя людзі ў лапцях,”- перакрэсліла агульнавядомы міф аб рэканструктарах Лісавіцкая Аксана, адзін з кіраўнікоў клуба. – “Нашыя чальцы – людзі ад 17 да 40 гадоў, студэнты, працоўныя самых розных спецыяльнасцяў, ад мяснікоў у мясной лаўцы да магістраў-мастацтвазнаўцаў – усе, хто любіць гісторыю. Мы займаемся гістарычнымі выставамі, а на Дзень горада ўвесну 2011 года мы наогул зладзілі наш першы сярэднявечны фэст у парку культуры і адпачынку Мазурына. Тады да нас завіталі клубы гістарычнай рэканструкцыі з Віцебска, Наваполацка, Смаленска. Такім чынам, праект атрымаўся міжнародны (смяецца). Да таго ж, мы запрашалі музыкаў, якія граюць сярэднявечную музыку. У гэтым годзе мы спадзяемся, што ўлады горада нам дапамогуць у арганізацыі чарговага фэста. Мы ж у сваю чаргу будзем старацца”.

Як аказалася, варгенторнаўцы таксама распачалі праект па вытворчасці паштовак з выявамі чальцоў клуба ў касцюмах – гэтакая поўная гістарычная рэканструкцыя. Між іншым, у СНГ ніхто, акрамя расейцаў, нічога падобнага не рабіў. Нажаль, праект быў спынены з-за фінансавага крызісу, аднак, спадзяемся, у хуткім часе паштоўкі такога кшталту можна будзе набываць у нашых крамах дый шапіках.

Акрамя фота і відэа прэзентацый, на сустрэчы можна было паразмаўляць з майстрамі, якія займаюцца рознымі сярэднявечнымі рамествамі. Напрыклад, даведацца, якім чынам шыецца абутак са скуры (Сяргей Бабенка, “старажыл” клуба, нават падчас свайго расповеду працягваў майстраваць бот); запытацца ў каваля пра асаблівасці працы з металам у Сярэднявеччы дый патрымаць у руцэ сапраўдны меч; паглядзець на прыстасаванне (дошчачкі), з дапамогай якога ствараўся архаічны тэкстыль; разгледзець схемы вырабу пазументаў (спецыяльныя ўпрыгожванні з золата і серабра, якімі аздабляліся касцюмы, зброя, абутак).

І, нарэшце, прысутныя змаглі атрымаць адказ на галоўнае пытанне сустрэчы: “Навошта займацца рэканструкцыяй?” Як выявілася, нагодаў шмат: у клубе можна добра і з карысцю бавіць час, займацца творчасцю і любімай справай, папаўняць гістарычныя веды, займацца спортам, вандраваць па Беларусі і за яе межамі дый проста знайсці добрых сяброў. Як і зразумець, хто твой сапраўдны сябар па –за межамі рэканструкцыі. Па словах Сяргея Бабенкі, майстра па скуры, у гэтым свеце ўсё стала прадавацца і набывацца, і людзі перасталі шанаваць свой унутраны свет. Менавіта калі займаешся рэканструкцыяй, прыходзіш да высновы, што унутраны свет важнейшы за грошы. Трэба толькі разумець, што заняткі ў клубе патрабуюць шмат часу і фінансавых затратаў, таму, калі ты не збіраешся займацца гэтай справай сур’ёзна, – лепей наведваць фэсты ў якасці турыста.

Пасля  пасеждання гасцям было прапанавана паглядзець міні-выставу, прысвечаную дзейнасці народнага клуба гістарычнай рэканструкцыі “Варгенторн”.

Vizh

Суполка народнага клуба гістарычнай рэканструкцыі "Варгенторн" знаходзіцца тут