Люты лютаваў. А ва ўтульным памяшканні штаб-кватэры V4ME было цёпла: мініяцюрная дзевачка з вялікай гітарай сагравала прыхільнікаў сваёй творчасці шчырымі песнямі. Дадатковымі прыемнасцямі сталіся гарачая гарбатка з печывам дый магчымасць задаць любое пытанне спявачцы. Так 3 лютага ў Віцебску прайшоў кватэрнік пераможцы “Бардаўскай восені - 2011” Паліны Рэспублікі.

Паліна Паланэйчык, яна ж Паліна Рэспубліка – новае імя ў летапісу беларускай бардаўскай песні. Да таго ж дзявочае. Да таго ж яго уладальніцы толькі 17 год. Паслухаеш яе песні – і адразу ўзгадваюцца Таня Беланогая, Кася Камоцкая, Вальжына Цярэшчанка. Узгадваюцца, каб з упэўненасцю адзначыць: Паліне можна смела станавіцца з імі ў адзін рад. І рушыць наперад.

Тым і добры кватэрнік, што на ім можна паразмаўляць: спявачка адказала на ўсё пытанні прысутных у залі.  Дый шмат распавяла пра сябе, свае планы і амбіцыі, падзялілася любімым вершам Буніна і адразу ж папярэдзіла наконт сумных песняў, каб не ўводзіць у зман: жыцце ў яе добрае, проста так атрымліваецца, што больш пішацца, калі сумна. Таму і песень самотных так шмат. Да таго ж, як аказалася пасля, адну са сваіх песняў, “Вышэй неба”, Паліна дасылала Андрэю Курэйчыку ў якасці магчымага саундтрэка да серыяла “Вышэй за неба”, але пан не адказаў. Таму песня  стала яшчэ больш сумнай, чым была.

П.Р.: Я і не збіралася падаваць заяўку на “Бардаўскую восень”. Проста сябры настаялі. Так, было ўжо позна, але я напісала журы, што я - Паліна, пішу песні, хацела б у вас на канцэрце проста заспяваць. Яны адказалі, што ў іх ужо трыццаць нумароў і, напэўна, нічога не атрымаецца, але ж, калі я вельмі жадаю, то магу паўдзельнічаць. Я патэлефанавала сябру, які грае кантрабасе, і мы з ім за адзін дзень зрабілі песенку (“Гадзіннік”), з ёй перамаглі  ў Менску і ўжо ў кастрычніку паехалі ў  Бельск, у Польшчу. Гэта былі цудоўныя вакацыі. Потым, на Радзіме, мяне падхапіла чароўная хваля, пачаліся запрашэнні з канцэртамі. Так вось я і ў Віцебск прыехала.

- Чаму менавіта “Рэспубліка”?

П.Р.: Так склалася, што ў дзевятым класе я хадзіла ў чырвоных боціках, чырвоным капелюшы дый белай куртцы, а заплечнік у мяне быў зялёны. Неяк мы з сябрам ішлі побач з амбасадай Рэспублікі Ліван, і, як аказалася, маё адзенне колерамі нагадвае ліванскі сцяг. Так і павялося пасля таго, што я  - Паліна Рэспубліка. А наогул, калі ўкантакце можна было мяняць імя, кім я толькі я не была (смяецца). Аднак, калі на “Бардаўскую восень” пайшла, Рэспубліка мне ўжо не вельмі падабалася: неяк  патасна здавалася. Але ж раз прычапілася, дык няхай пакуль тое і будзе.

- У адной з тваіх песен ты кажаш, што любіш лічбу восем? Чаму?

П.Р.: Я нарадзілася восьмага красавіка. Была ў мяне нават такая тэма: “Бясконцы красавік”. Я  хачу так першы альбом назваць. Толькі  пакуль усё складана. Спрабую з рознымі гуртамі пакуль. Але дакладна будзе нешта хуткае. Вось тады і прыеду да вас у “Энергію”(смяецца).

- Паступаюць прапановы  сумесных праектаў ад прызнаных гуртоў альбо выканаўцаў?

 П.Р.: Так, не без гэтага. Шмат прапаноў было ад хлопцаў, якія чытаюць рэп. Нават спрабавала з некаторымі штось зрабіць, але мне не спадабалася. Ім патрэбны р-н-бішныя падпеўкі, а я хачу іншага. А потым мне неяк у скайп напісаў Сяргей Канановіч, мы з ім пазнаеміліся на “Бардаўскай восені “ – ён туды  з іншымі музыкамі прыязжаў  разам з Вайцюшкевічам. Канановіч граў у “Крамбабулі”. З ім быў  Дзмітрый  Харытановіч, бубнач з “Drum Ecstasy”. Я іх так і называю: дзядзя Сірожа, дзядзя Дзіма. Мне вельмі падабаецца хадзіць на рэпетыцыі да іх, музыка такога ўзроўню вельмі ж развівае.

- Ты спяваеш песні іншых выканаўцаў: Вольскага, N.R.M, Крамбамбулі?

П.Р.: Канешне, але зараз не буду. Мяне на адным кватэрніку ў Менску папрасілі паспяваць не з майго. Я пачала “Кукушку” Цоя і зразумела, што не магу больш: я свае ўжо столькі разоў спявала, дый ніхто не ведае, калі дрэнна атрымалася (смяецца), а тут псую песню.

- Ці ёсць у цябе музычная адукацыя?

П.Р.:  Так. Я скончыла музычную школу па класе фартапіяна. Там жа і на гітары навучылася граць. Нават на барабанах спрабавала – было цікава паспрабаваць.

- Ці былі музычныя праекты да “Бардаўскай восені”?

П.Р.:  У 14- год у мяне назіраўся невялічкі ўздым: я пачала пісаць песні, удзельнічала ў мінскім гарадскім конкурсе бардаўскай пенсні. Перамагла. Дарэчы, на тым конкурсе ў журы прысутнічаў Алесь Камоцкі. Быў ён і на адборы“Бардаўскай восені” ў Менску. Успомніў мяне. Узімку трошкі паспявала, але да лета гэта ўсё адыйшло. Аднак разумела: вельмі моцна жадаю спяваць.  Гэта было такое ўнутранае пачуццё, што нешта такое будзе, пасля чаго мне будзе прасцей. Проста хацела рабіць тое, што хачу.  Зараз у мяне адзін канцэрт на тыдзень. Канечне, тут хутка Акадэмія пачнецца (Паліна навучаецца ў БДАМ на факультэце экранных мастацтваў). Але ж творчыя працы легка сумяшчаюцца.

- У Акадэміі ведаюць пра твае поспехі?

П.Р.: Так, мае сакурснікі падарылі мне гэтую ўпэўненасць у сабе. Яны мяне вельмі падтрымліваюць. Гэта мае першыя фанаты. Хаця спачатку мае знаемыя пужалі мяне, што буду “жыць” у Акадэміі – там вельмі напружаны графік вучобы.  Аднак гэта мяне наадварот падштурхнула рабіць і рабіць, і калі ты пачынаеш гарэць, ты будзеш гарэць паўсюдна - і ў кіно, і ў музыцы.

- Ты зараз навучаешся ў БДАМ па спецыяльнасці рэжысура экранных мастацтваў. Чым плануеш больш займацца: музыкай ці рэжысурай?

П.Р.:  Музыка - такая жанчына, што я не ведаю, будзе яна мяне любіць ці не, ці будуць у нас добрыя адносіны. Я ж заўсёды практычна і прагматычна гляджу на жыцце. Я разумею, што ў мяне павінна быць адукацыя. Акадэмія мяне развівае, вучыць глядзець на прадметы пад іншым вуглом. Мне цікава рэжысура. Я не магу казаць пра адсутнасць таленту і амбіцый, мне хацелася б працаваць для тэлебачання.

- Як часта ты знаходзішся ў стане закаханасці?

П.Р.: Стан закаханасці - мой любімы стан. Я люблю хадзіць закаханай. Люблю кахаць, а калі табе толькі сямнаццаць год  - гэта ўвогуле сэнс жыцця: любоў і да людзей, і да таго, што ты робіш, і да творчасці, да ўсяго.

- Як ты ставішся да творчасці Тані Беланогай?

П.Р.:  Я шмат чаго пра яе ведаю, але ніяк не дабяруся пазнаеміцца з ей і паслухапць яе творчасць. Наконт бардаў – як барда я сябе не ўспрымаю. Для мяне бард – гэта швэдар, нейкія асаблівыя песні. Але ж мяне шмат хто бардам называе, таму я ўжо прызвычаілася. Пра Таню я можа месяц таму даведалася. Мне зараз прапанавлі з ёй сумесны кватэрнік зыграць.

- У сеціве цябе нарэдка параўноўваюць з Земфірай. Што ты думаеш на гэты конт?

П.Р.:  Калі б я пісала песні таму, што я хачу пісаць песні, я б, мабыць, засмуцілася. Аднак я лічу, што песні пішу не я - яны прыходзяць з неба. Мяне ўвесь час з кімсьці параўноўваюць – і з Земфірай, і з Бабкіным. Не магу нават пералічыць. Але гэта ня дрэнна мабыць. Кожнаму свае.

- У цябе вельмі прыгожая беларуская мова. Ты цікавішся беларускай культурай?

П.Р.: Ведаеце, я не магу добра растлумычць, адкуль гэта ідзе. Мая песня - гэта такое мае прызнанне ў любові да Беларусі, але я не ведаю дакладна адкуль. Я не нарадзілася ў беларускамоўнай сям’і, у мяне не было такой беларускай мовы ў школе, яно проста ёсць і я разумею, што люблю нейкую сваю асобную Беларусь. Моцна люблю. Мне падаецца, што гэта мая нейкая звышзадача і я павінна яе зрабіць – прыцягваць людзей да беларускай мовы.  Прыемна, калі пасля маіх песен хтось пачне размаўляць па-беларуску. У 8 класе я тарпіла на акустычны канцэрт N.R.M. Я выйшла, і зразумела, што мова ёсць і ў кніжках, але яна там сухая, нецікавая. А тут яна такая прыгожая, такая родная. Так пачаліся першыя спробы размаўляць па-беларуску. Для мяне прынцыпова на канцэртах размаўляць па-беларуску. А наогул, я заўсёды казала бацьку, што ніколі не з’еду з Беларусі. Я збяру вакол сябе якасных  людзей і буду рабіць толькі якасныя рэчы для Беларусі. І яна будзе квітнець

- Кім ты бачаш сябе праз 10 год?

П.Р.: Праз дзесяць год я сябе не бачу. Я не хачу загадваць - гэта  страшныя рэчы. Загадаю, што буду кімсьці – не стану, і што з гэтым рабіць? Не, я планы не люблю. Калі яны будуць, яны абавязкова абламаюцца. Мне падаецца, яны там, на небе, не любяць, калі ты робіш планы. Як кажуць: “Хочешь рассмешить Бога – расскажи ему о своих планах”. Я хацела спяваць і ведала - здарыцца. Зараз адчуванні таксама ёсць. Напэўна, яно ўсё прыйдзе, трэба толькі пачакаць. І планаў не рабіць.

Vizh