У ГУ "Культурно-исторический комплекс "Золотое кольцо "Двина" працягваецца выстава графікі Аляксандры Раманавай “Казачныя сны”.

Неяк выправіліся мы з сабрамі-раздзяўбаямі пагуляць па восеньскім Віцебску. Дзень быў цудоўны, сябры не мясцовыя, хацелася наведаць штось цікавае. Так мы і патрапілі ў Задзвінне. Збочылі падзівіцца на творы з пленэра, прысвечанага Эміліі Плятэр, і атрымалі запрашэнне наведаць адкрыццё выставы графікі Аляксандры Раманавай “Казачныя сны”. Імя мастачкі нам было не вядомае, і спакусіліся мы, хутчэй, шампанскім з цукеркамі (адкрыццё выставы ўсё ж такі).

І ведаеце што… Свет дзяцінства зачараваў. Мяне заўсёды здзіўлялі людзі, якія могуць захаваць гармонію з сабой не гледзячы на непрыемнасці, што чакаюць там, за вакном. Невялічкія графічныя творы рэжысеркі школьнага тэатра, нярэдка выкананыя гелевым стрыжнем, захопліваюць - крызіс усхадзіўся, часам страшнавата чытаць навіны, а на малюнках у выставачнай залі маленькія чароўныя феі гушкаюцца на кветках. І ты адразу трапляеш у казачны свет дзяцінства, дзе дастаткова накрыцца коўдрай з галавой - і небяспека знікла.

Як пасля прызналася сама Аляксандра Раманава, гэтую выставу яна рабіла для сваёй маленькай дачкі – каб тая адчула сябе прынцэсай.Бо як жа ты станеш каралевай, калі не пабудзеш прынцэсай? Будучая каралева, дзяўчынка год васьмі, хадзіла ў сапраўднай сукенцы для сапраўднага балю і толькі сарамліва апускала вочы. І, ведаеце, прынц не прымусіў сябе доўга чакаць: добры хлопчык Леша, з якім мы і завіталі на выставу, падараваў дзяўчынцы букет кветак. Складана сказаць, хто пачырванеў больш, аднак потым, калі ўжо сядзелі на лавачцы і ўсё ж такі пілі шампанскае, маглі смела сказаць – мары здзяйсняюцца. І не толькі ў казках.

Падрабязнасці пра высаву глядзіце на старонцы падзеі  Выставка "Сказочные сны" Александры Романовой

  vizh